• Orta Çağ ilaçları bitkiler, değerli taşlar ve hayvan ürünleri gibi doğal maddelerden yapılıyordu ve Yunan hekim Dioscorides'in eserleri temel alınıyordu.
• İlk eczaneler, şifalı bitki bahçelerine ve kütüphanelerdeki tıp kitaplarına erişimi olan manastırlarda ve rahip hastanelerinde ortaya çıktı.
• 13. yüzyıldan itibaren hekimlerin ilaç hazırlaması yasaklandı ve bu görev, bir hekimin gözetiminde çalışan eczacılara devredildi.
• Zamanla kurulan loncalar, eczacıların eğitimini, ilaçların kalitesini, etiketlenmesini ve fiyatlarını denetleyen katı kurallar getirdi.

İlaçlar değerli taşlar ve bitkilerden yapılıyordu

Orta Çağ'da hastalıklarla mücadele eden insanlar, çareyi günümüzdeki gibi ilaçlarda aradı, ancak bu ilaçların içeriği oldukça farklıydı. İksirler, merhemler ve haplar; akik taşı gibi değerli taşlardan, hayvan ürünlerinden ve en önemlisi şifalı bitkilerden hazırlanıyordu.

Dönemin en önemli tıp kaynağı, Yunan hekim Dioscorides tarafından yazılan "De Materia Medica" adlı kitaptı. Yüzlerce bitkinin tıbbi kullanımını anlatan bu eser, hem Batı'da hem de İslam dünyasında eczacıların başvuru kaynağı oldu.

İlk eczaneler manastır bahçelerinde kuruldu

Modern eczanelerin kökeni, manastırlarda ve "hastane" adı verilen misafirhanelerde atıldı. Hacılara ve yoksullara hizmet veren bu mekanlarda kalan hastaların tedavisi için keşişler, manastır bahçelerinde şifalı bitkiler yetiştirmeye ve bunlardan ilaçlar hazırlamaya başladı.

İtalya'da Floransa yakınlarındaki Camaldoli manastırında 1048 gibi erken bir tarihte bir eczanenin varlığı kayıtlara geçti. Yine Floransa'daki Santa Maria Novella manastırının eczanesi, 13. yüzyılda halk arasında ünlenerek modern eczanelerin öncülerinden biri haline geldi.

Hekim ve eczacı mesleği yasalarla ayrıldı

Eczacılık mesleğindeki en önemli dönüm noktası 13. yüzyılda yaşandı. Hekimler, ilaç hazırlamayı kendi statülerine uygun görmedikleri için bu görev tamamen eczacılara bırakıldı.

1231'de Sicilya'da yürürlüğe giren Melfi Anayasası, bu ayrımı yasalaştırdı. Bu yasaya göre hekimler sadece reçete yazabilirken, eczacılar ise sadece hekim gözetiminde ilaç hazırlayabiliyordu; hastaları muayene etmeleri veya kendi başlarına ilaç vermeleri yasaktı.

Loncalar eczacıları sıkı kurallarla denetledi

Mesleğin standartlarını belirlemek ve halk sağlığını korumak amacıyla zamanla eczacılık loncaları kuruldu. 1353'te Paris'teki lonca, "reçeteleri nasıl okuyacağını bilmeyen" kişilerin eczacı olmasını yasakladı.

Lonca kuralları, "zehirli veya tehlikeli ilaçların" satışını engelliyor, ilaç şişelerinin üzerine hazırlandığı ay ve yılın etiketlenmesini zorunlu kılıyordu. Ayrıca, eczacıların ürünlerini "sadık, adil ve makul bir fiyata" satmaları ve yılda en az iki kez denetlenmeleri gerekiyordu.