2011 yılında Tunus’ta Muhammed Ebu Azizi isimli bir seyyar satıcının yoksulluğa isyan ederek kendini yakmasıyla başlayan Arap Baharı, kısa süre içerisinde Orta Doğu’nun birçok ülkesine sıçramış yıkılmaz denilen diktatörler yıkılmıştı. Arap Baharı’nın Suriye’ye sıçraması ise bir grup gencin Dera’da bir duvara “Senin de sıran geldi doktor (Esad)!” yazmasıyla başladı. Esad rejimi gençlerin evlerine baskın düzenlemiş ve gençleri tutuklamıştı.

Gençlerin tutuklanmasının ardından Dera, Şam, Haseke, Deyrizor, Humus ve Banyas gibi şehirlerde halk “Diktatör istemiyoruz, özgürlük istiyoruz” sloganıyla sokağa çıkarak gençlerin tutuklanmasını protesto etti. Olaylar kısa sürede ülke geneline yayılırken; yaşananları “uluslararası komplo” şeklinde tanımlayan Esad rejimi, demokratikleşme taleplerine kulağını tıkayarak göstericilere ateş açmayı ve protestoları silahla bastırmayı seçti.

Esad rejiminin göstericilere silahla yanıt vermesi, devrimci grupların da silahlanmasını beraberinde getirdi. Bu da 13 yıl süren iç savaş demekti.

İç savaşta rejim, iktidarını korumak için sivil ayrımı gözetmeksizin şehirleri bombalamış ve sayısız katliam gerçekleştirmişti.

Enkaza dönen şehirlerde yüzbinlerce insan, rejim tarafından öldürüldü.

Esad rejimi, Doğu Guta’da kendi halkına karşı kimyasal silah bile kullandı.

Yüzbinlerce Suriyeli çocuğunu kaybetti.

İç savaş, toplu mezarların sıradanlaştığı bir Suriye yarattı. Esad rejimi, Şii milisler ve Rusya’yı da ülkeye davet ederek Suriye halkına karşı katliamlarını artırdı.

Milyonlarca Suriyeli ise ülkesini terk ederek başka ülkelere göç etmek zorunda kaldı.

Suriyeliler 13 yıl boyunca başta Türkiye olmak üzere birçok ülkede sığınmacı statüsünde hayatlarını sürdürüp özgür Suriye’nin hayalini kurdu.

Ülkesini terk etmek istemeyen yüzbinlerce Suriyeli de başta Sednaya olmak üzere rejimin siyasi esirlere işkence yapmak için kurduğu cezaevlerine atıldı.

Katliamlar karşısında muhalifler İdlib’e sıkışmış, rejim ise çatışmasızlık bölgesi olarak belirlenen İdlib’e Rusya ile koordineli hava saldırıları düzenlemeyi sürdürmüştü. Esad, müzakereye kapalıydı ve iç savaşı kazandığının inanan muzaffer bir lider edasıyla hareket ediyordu.

Tarih, 27 Kasım 2024’e geldiğinde devrimin son büyük yürüyüşü başlamıştı: Saldırganlığın Caydırılması Operasyonu.

Suriyeli devrimciler, 27 Kasım 2024’te İdlib’ten güneye doğru ilerleyerek Beşşar Esed rejiminin kontrolünde bulunan Halep’e yürüdü.

29 Kasım 2024’te devrimciler Halep’in kontrolünü ele geçirdi ve Halep Kalesi’ne Özgür Suriye bayrağı çekildi.

Eş zamanlı olarak, İdlib’in güneydoğusundaki stratejik M4 ile M5 kara yollarının kesiştiği Serakib ilçesini ele geçiren muhalifler, buradan Hama iline yöneldi.

Hama’dan sonra hızla ilerleyen devrimciler, Humus, Süveyda, Kuneytra gibi yerlerin kontrolünü rejim güçlerinden alırken Şam kapılarına dayandı.

8 Aralık sabahı 06:18 de ise tarihin durdurulamaz akışı bir devrime tanıklık etti. Esad ailesiyle birlikte Moskova’ya kaçmış ve rejim düşmüştü. Şam artık devrimcilerin kontrolündeydi.

Milyonlarca Suriyeli ellerindeki Özgür Suriye bayraklarıyla meydanlara çıkış 61 yıldır bekledikleri özgürlüğün gelişini kutladı.

Halk zafer işaretleri yaparak Hafız Esad’ın heykellerini yıkmış, devrimi doyasıya kutlamıştı.

Devrimin lideri Ahmed Şara, ilk olarak Emevi Camii’ne gidip şükür namazı kıldı ve Şam sokaklarını dolaştı. 8 Aralık 2024, özgür Suriye’nin ilk günüydü.

Suriyeliler yıllara biriktirdiği öfkeyi dışavurmuş ve Esad’ın portreleri çöpe atılmıştı.

Milyonlarca Suriyeli, küllerinden doğan yeni Suriye’yi kutladı.

Devrimin ardından Suriye, hızla uluslararası topluma entegre oldu. Yaptırımlar kaldırılmaya başlanırken, içeride de kalkınma ve yeniden inşa sürecine hız verildi. Uluslararası toplumla entegrasyonun en güçlü göstergesi ise Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara’nın BM Genel Kurulu’na hitap eden ilk Suriye Cumhurbaşkanı oldu.

Şimdi ise Özgür Suriye’nin birinci yılı geride kaldı.