• Gökbilim tarihinde bir cismin ilk tespiti, genellikle o türün en yaygın halini değil, en parlak veya en tuhaf olanını temsil eder.
• İlk temas kuracağımız medeniyet, muhtemelen çok güçlü bir teknolojik iz bırakan, istikrarsız veya çöküş sürecindeki bir medeniyet olacak.
• "Eskatoloji" (ölüm ve son ile ilgili ilahiyat dalı) teriminden türetilen bu hipotez, sinyallerin bir medeniyetin son evresindeki "çığlığı" olabileceğini öne sürüyor.
• Uzaylı arayışında dar hedefler yerine, evrendeki ani ve açıklanamayan parlaklık değişimlerine (anomalilere) odaklanmalıyız.

Uzaylılarla ilk karşılaşma neden sessiz olmayacak?

Karanlık bir stadyumda olduğunuzu hayal edin. Binlerce insan sessizce oturuyor ama sadece bir kişi elinde dev bir meşale yakıp bağırıyor. İlk kimi fark edersiniz? Tabii ki o bağıran kişiyi. Peki bu, stadyumdaki herkesin meşale yaktığı anlamına mı gelir? Hayır.

Astronomi tarihi de tam olarak böyledir. Gökbilimciler evrende bir şeyi ilk kez keşfettiklerinde, genellikle o türün en yaygın örneğini değil, tespit etmesi en kolay olan yani en gürültülü ve en parlak örneğini bulurlar.

Örneğin, gökyüzüne çıplak gözle baktığımızda gördüğümüz yıldızların çoğu devasa ve parlak yıldızlardır. Oysa evrenin gerçek sakinleri, çok daha sönük olan küçük kırmızı yıldızlardır. Biz onları göremiyoruz diye yok değiller, sadece sesleri ve ışıkları bize ulaşmıyor.

Bu durum uzaylılar için de geçerli; evren sessizce yaşayan medeniyetlerle dolu olsa bile biz ilk olarak sesi en çok çıkanı fark edeceğiz.

Eskatçi Hipotezi: Bir medeniyetin son çığlığı

"Eskatoloji" terimi, dinlerde dünyanın sonu ve kıyametle ilgili çalışmaları ifade eder. Kipping’in bu ismi seçme nedeni ise oldukça çarpıcıdır: Bir medeniyetin evrende en çok iz bıraktığı an, muhtemelen çöküşe geçtiği veya büyük bir kriz yaşadığı an olacaktır.

Bu gürültü bazen istem dışı bir kirlilikten kaynaklanabilir. Bir medeniyet hızla gelişirken atmosferini aşırı kirletebilir veya devasa bir enerji krizine girip kontrolsüz sinyaller yayabilir. Biz onları "merhaba" dedikleri için değil, arkalarında bıraktıkları devasa teknolojik kirlilik sayesinde fark ederiz.

Bir diğer ihtimal ise bu sesin kasıtlı bir yardım çığlığı olmasıdır. Yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalan bir tür, tüm kaynaklarını evrene devasa bir radyo mesajı göndermek için kullanabilir. Bu, "Biz buradaydık!" ya da "Bizi kurtarın!" diyen son bir parlama olabilir.

Tıpkı bir ampulün patlamadan hemen önce en parlak halini alması gibi, bir medeniyet de tarih sahnesinden çekilmeden önce kozmik bir parlama yapabilir.

Neden ‘normal’ uzaylıları bulamıyoruz?

Eğer evrende gelişmiş ve huzurlu binlerce medeniyet varsa bile, onlar sessiz oldukları için onları tespit etmemiz çok zordur. Kipping’e göre, ilk bulacağımız uzaylılar muhtemelen kendi sonuna yaklaşan, istikrarsız ve bu yüzden de anormal derecede güçlü sinyaller yayan bir topluluk olacaktır.

Bu hipotez, uzaylı arama stratejimizi kökten değiştiriyor. Artık sadece düzenli ve sakin radyo sinyalleri beklemek yerine, gökyüzündeki anomalilere yani hiçbir kurala uymayan, ani ve çok güçlü patlamalara odaklanmamız gerekiyor.

Yeni nesil dev teleskoplar, gökyüzünü bir kamera gibi sürekli izleyerek bu tür kısa süreli ama çok gürültülü olayları yakalamaya çalışacak. Özetle; ilk temasımız muhtemelen galaksinin bir köşesinde can çekişen bir medeniyetin attığı çok yüksek sesli bir "teknolojik çığlık" olacak.

Bilim kurgudaki gibi nazik bir selamlaşma yerine, evrenin gürültüsü içinde yankılanan tuhaf bir enerji patlamasıyla yalnız olmadığımızı anlayacağız.