İsrail merkezli yayın organlarından The Jerusalem Post'da, Amerikan destekli terör örgütü SDG'nin Mart ayında imzaladığı anlaşmaya uymamasının olası sonuşlarının değerlendiiridliği bir analiz yayınlandı.

Washington'un SDG gibi yapılardan ziyade bölge ülkelerine destek vereceğini açık bir şekilde gösterdiği bir denklemde, Türkiye'nin yılbaşı itibari ile dolacak olan Mart anlaşması doğrultusunda yeni bir askeri operasyon yapabileceği belirtilen analizde, yaşanan gelişmelerin Türkiye'nin önceki tüm müdahalelerinde uyguladığı üç aşamalı modeli anımsattığı tespiti yapıldı.

Analizde ayrıca; yaşanan gelişmelerin Türkiye'nin hem askeri hem de siyasi olarak yeni bir operasyona hazırlandığına dikkat çekildi.

İşte The Jerusalem Post'da yayınlanan analiz:

Türkiye'nin son zamanlarda kuzey Suriye'ye yönelik operasyon adımlarını artırması, sıradan bir diplomatik tavır değil. Ankara, SDG'nin tavırlarından dolayı yeni bir askeri operasyonun zeminini hazırlıyor ve bu süreç artık gizlenemeyecek kadar açık hale geldi.

Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan Katar'da;

“Suriye Demokratik Güçleri içindeki Suriye dışındaki unsurların ortadan kaldırılması ve sınır boyunca askeri yığınakların artırılması”

çağrısında bulundu.

Bu, Türkiye'nin önceki tüm müdahalelerinde uyguladığı üç aşamalı modeli anımsatıyor ve retorik olarak yeni bir askeri müdahale yapacağı anlamına geliyor.

Ancak bu Türkiye'nin bu yaklaşımı şüphesiz olarak durdur yere ortaya çıkmadı.

Türk güçlerinin ve Suriye'de desteklediği gruplar, Fırat havzasındaki stratejik Tişrin Barajı'nı ele geçirmek için ABD destekli SDG gruplarına karşı aylarca süren saldırılar düzenledi.

Ankara, savaş alanında temellerini attığı bu adımları şimdi de diplomatik baskı yoluyla gerçekleştirmeye çalışıyor.

SDG, Mart ayında bir anlaşma imzalarken, Washington da bu uzlaşıya destek verdi. Ancak geride kalan 9 ayın ardında Wahington Ankara'ya Suriye'de bir operasyona yeşil ışık yakabilir.

Bu kritik dönemde, Trump'ın Suriye Özel Temsilcisi Tom Barrack'ın açıklamaları Ankara'ya yeşil ışık yakıldığı şeklinde algılandı.

Barrack'ın;

“İyi niyetli monarşiler Orta Doğu'da istediğini alır.”

şeklindeki sözleri, Washington'un SDG gibi yapılardan ziyade bölge ülkelerine destek vereceğini açık bir şekilde gösteriyor.

Daha da önemlisi, Barrack'ın Suriye'nin geleceği hakkındaki belirsiz ifadeleri, Türkiye'nin askeri hazırlıklarına karşı net bir kırmızı çizgi çizemedi.

Trump yönetimi daha önce Ankara ile SDG güçleri arasındaki gerilimleri, “yumuşak frenleme” stratejisi olarak adlandırılabilecek bir yöntemle yönetiyordu. Bu stratejinin tutarlılığı tartışmalı olsa da, açık bir çatışmayı önledi.

Ancak bugün de aynı fren mekanizmasını ortaya koymayacak gibi görünüyor.

Ahmed Şaraa liderliğindeki yeni Suriye yönetimi, Türkiye'nin taleplerine uygun hareket ediyor ve SDG uzlaşma sağlama konusunda Mart mutabakatı konusunda esneklik göstermiyor.

Şam'ın Paris görüşmelerinden çekilmesi, Ankara'nın baskısına boyun eğdiğini kanıtlıyor ve Şaraa Suriye'nin yeniden yapılanması konusunda Türkiye'nin desteğine ihtiyaç duyuyor.

SDG'nin geleceği

Amerika'nın Orta Doğu politikası üzerinde etkisi olan isimler, Suriye'nin kuzeyinde IŞİD'e karşı savaşan SDG güçlerini terk etmenin hem ahlaki hem de stratejik bir ihanet olacağını yönetime hatırlatmak zorunda.

Zira; Trump yönetiminin tutumunun Ankara'yı ne kadar cesaretlendirdiğini ve bunun bölgesel istikrarı nasıl yeniden şekillendireceği ortada.

Durum açık: Türkiye hem askeri hem de siyasi olarak yeni bir operasyona hazırlanıyor.

Sonuç olarak soru basit ve hayati önem taşıyor. Washington bu tehditleri sinesine mi çekecek, yoksa Ortadoğu bir kez daha “çok geç gelen müdahalenin” bedelini mi ödeyecek?

Cevap, sadece SDG'nin kaderini değil, bölgenin de geleceğini de belirleyecek.